Reisbureau Rotterdam

De volgende dag vlogen we van Varanasi naar Kathmandu. Dit is slechts een vlucht van een kleine 30 minuten en je moet nog opschieten ook om het aangeboden vruchtensapje bijtijds naar binnen te werken. De eerste indruk van Kathmandu op weg naar het hotel was enigszins teleurstellend . Alles ziet er geciviliseerd uit en je ziet luxe auto´s rijden. Maar het beeld zou, gelukkig, snel veranderen. Een tocht door het echte Kathmandu – na een excursie naar het Swayambhunath tempelcomplex met de goudkleurige daken en een bezoek aan het bijbehorende klooster – liet een geheel andere stad zien. “ Rondom Durbar Square ligt een totaal andere wereld. Prachtige gebouwen, tempels en een straatleven zoals in de Middeleeuwen. Het oude Koninklijke Paleis staat er bij alsof het nog dienst doet. De wandeling door het oude Kathmandu was een fascinerende belevenis. Wat opviel was dat de lokale bevolking totaal niet op of om keek naar ons. Iedereen was vriendelijk en bedelen werd nagenoeg niet gedaan. Fotograferen was geen enkel probleem en niemand vroeg om geld in tegenstelling tot India.”
Na Kathmandu brachten we een bezoek aan Patan, een van de oudste steden in de vallei. Thans vormt Patan als het ware een voorstad van Kathmandu en het lijkt en is een groot openluchtmuseum. Patan wordt wel de stad met de gouden daken genoemd. Er zijn talrijke tempels en paleizen en het is een genoegen om hier te mogen rondlopen. “ Het ene bouwwerk is nog mooier dan het andere. Het enige luxe probleem is dat er zoveel bouwwerken staan met onuitsprekelijke namen, dat je achteraf niet of nauwelijks meer weet waar je precies geweest bent.”
Na de lunch brachten we een bezoek aan Bhaktapur, de derde oude Koningsstad van de vallei. Evenals in Patan zijn de oude bouwwerken hier nog goed bewaard gebleven en wordt de stad nauwelijks ontsierd door nieuwbouw.
De dag werd besloten met een bezoek aan Pasu Pati Nath, ook wel ´klein´ Varanasi genoemd.
De kleine versie van dit heiligdom van de doden maakt het mogelijk de ceremonie van een lijkverbranding van heel dichtbij mee te maken. Zelf stond ik in eerste instantie een crematie op gepaste afstand te filmen, maar werd ik door de familie van de overledene uitgenodigd om van dichtbij te filmen, maar dat zag ik zelf niet zo zitten.
De volgende ochtend waren we vrij en ben ik zelf met camera op eigen houtje het oude Kathmandu gaan ontdekken. Wat een ervaring was dit. Ongekend en fascinerend is zwak uitgedrukt. Dit staat toch wel in mijn rijtje van meest bijzondere belevenissen.
Vroeg in de middag vertrokken we met een soort van ´Indiana Jones vliegtuig´ naar Pokhara. Dit was een bijzonder vluchtje. We gingen aan boord van het prehistorische propeller vliegtuig en bij de
deur stond een stewardess met een bordje op haar revers ´trainee´. Zelf maakte ik nog een grapje dat we in een lesvliegtuig terecht zouden komen. Eenmaal in het ´vliegtuig´ waren er naast onze groep (15 personen) slechts nog twee andere passagiers. Veiligheidsriemen e.d. waren er niet en
dat zou wat beloven. Eenmaal in de lucht kon ik net geen blik in de cockpit werpen, want er hing een gordijn voor. Toch werd ik nieuwsgierig en ging ik toch maar eens kijken. In de cockpit zaten twee ´jochies´ van misschien 18 jaar achter de stuurknuppels en tussenin zat een instructeur op een sinaasappelkistje hun te vertellen hoe of wat. Het was dus inderdaad een lesvliegtuig. Het leek mij op dat moment gepast om maar mijn mond te houden en de rest van mijn gezelschap niets te vertellen. Het was heel erg jammer dat het bewolkt was, want anders zouden we natuurlijk een prachtig uitzicht op het Himalaya gebergte hebben gehad. De vlucht van Kathmandu naar Pokhara duurt ongeveer een half uur en uiteindelijk landden wij op een soort grasmat.
Ons wachtte in Pokhara een verrassing, want we gingen naar de Fish Tail Lodge aan de rand van het Phewameer en deze lokatie is alleen per vlot te bereiken. “We hadden iets eenvoudigs verwacht, maar deze Lodge ziet er keurig uit en alles viel ontzettend mee.”
Pokhara is het uitgangspunt voor talrijke trektochten naar met name de Annapurna. Dit is na de Mount Everest de hoogste berg ter wereld.
Wij hadden dan ook vanuit onze Lodge een prachtig uitzicht op deze ´reus´. Pokhara zelf is een echt toeristisch centrum, maar dan wel leuk. Kleine hotels bieden de echte trekkers goedkoop onderdak aan en overal zie je leuke restaurants, bar, terrasjes, enz… Ter plekke kan je ook allerlei excursies, tochten ,enz… boeken en voor weinig geld.
Pokhara mag zeker niet ontbreken bij een bezoek aan Nepal. De terugreis van Pokhara naar Kathmandu deden wij per bus. Dat is een lange zit. Deze rit duurt bijna 7 uur, maar gelukkig wordt er regelmatig gestopt en biedt het landschap voldoende afwisseling. Maar 7 uur voor een afstand van ´slechts´ 214 km is in onze Westerse ogen toch wel lang.
Helaas waren wij maar kort in India en Nepal, maar we hebben een goede en juiste indruk van deze enerverende bestemmingen kunnen krijgen.
Het zijn geen bestemmingen voor ´onervaren´ reizigers, want je wordt toch geconfronteerd met tal van stuitende situaties en die zijn niet voor een ieder weggelegd.
Conclusie blijft dat India en Nepal twee bijzondere vakantiebestemmingen zijn en ik kan u daar persoonlijk uitvoerig over informeren.