Suriname

Etienne van Leur on 25 January 2017

Deel dit:

Suriname – 50 tinten groen.

Het laatste stukje land dat ik vanuit het vliegtuig ver onder mij voorbij zie schuiven zijn de witte krijtrotsen van Zuid Engeland. De grote plas ligt voor ons en de komende uren is het water, water en meer water. Het eerste land dat ik na een aantal uur vliegen weer zie aan de andere kant van de oceaan is een oerwoud van mangrovebossen. Het begin van de kustlijn van Suriname. Langzaam zet het vliegtuig de daling in en landen we op de internationale luchthaven Johan Adolf Pengel beter bekend als Zanderij. Stempel in het paspoort, koffer van de band en op naar Paramaribo. Aangekomen in Paramaribo en ingecheckt in het hotel is het tijd voor een lekker lokaal gebrouwen Parbo biertje op het Vat. Ik denk wel het bekendste terras en uitgaansgelegenheid van Paramaribo.

Op de vroege zondagochtend ga ik op het onafhankelijkheidsplein een kijkje nemen naar de zangvogels die om het hardst fluiten om prijzen te winnen. Naast het statige Presidentiele paleis en de Ensemblee wandel ik richting de waterkant waar vele gerestaureerde en nog op te knappen wit geverfde houten koloniale panden staan . Ik kom langs de grote houten St Petrus en Paulus kathedraal. Deze kerk is de grootste houten kathedraal van Zuid Amerika. Een aanrader om dit godshuis eens van binnen te bekijken. Weer terug bij de waterkant tijd voor een heerlijke Surinaamse roti of een heerlijke saté met nasi in een van de vele eettentjes. In Paramaribo kom ik de Blokker tegen maar ook een synagoge en een moskee die naast elkaar staan en gezamenlijk gebruik maken van de parkeerplaats.

Tijd om Paramaribo te verlaten. Op de fiets wel te verstaan. Met de fiets op een klein bootje vaar ik naar de overkant van de Commewijnerivier en bezoek ik Frederiks dorp, een voormalige koffie en cacaoplantage met mooie gerestaureerde panden. De sfeer van vroeger is nog duidelijk aanwezig. Ik val met de neus in de boter. Vandaag is er toevallig een voorstelling van de Djarang Kepng dansers. In complete trans wordt er water over de dansers gegooid en raken ze verder in trans door op de grond te kloppen. We zien de bloemendans waarna de geesten worden opgeroepen. De dansers denken dat ze een paard zijn en gedragen zich ook zo. Of ze wanen zich een tijger en al grommend sluipen ze in het rond of gedragen zich als een slang. Ontwaken ze uiteindelijk weer uit hun trans weten ze totaal niet wat er gebeurd is. Verder fietsend door het Commewijne gebied bezoek ik een verlaten en in verval geraakte oude suikerfabriek met grote machines waar het riet vermalen werd. Namen als Werkspoor Utrecht doen je weer even aan Nederland denken. Zo ook de plaatsnaam Alkmaar. Per bootje zak in de rivier af en heb het geluk om voor de boot dolfijnen uit het water te zien opduiken. Terug in Paramaribo bezoek ik Fort Zeelandia dat nu dienst doet als museum. Het fort is vooral bekend door de decembermoorden van 1982 waarbij 15 “tegenstanders” na een militaire coup werden omgebracht. De kogelgaten zijn nog steeds zichtbaar in de muren. De koloniale gouverneurs en officiers woningen voor het fort zijn prachtig om te zien. Fort Zeelandia is nu een museum.

Gedurende de maanden februari tot juli komen in Suriname grote zeeschildpadden aan land om hun eieren te leggen. Dit gebeurd ook op het strand bij Galibi maar ik besluit om het minder bezocht Matapica strand te bezoeken. Met een bootje door het moeras komen we uiteindelijk aan bij de zandbank. Ik slaap onder de sterrenlucht in een hangmat en ben ‘s avonds getuige dat meerdere schildpadden een nest graven op het strand en daar hun pingpongbal grote eieren in een kuil leggen. Na de kuil weer dichtgegooid te hebben laat de schildpad het strand weer achter zich waar zij ooit zelf geboren is.

Met mijn gehuurde auto ga ik vandaag richting het Brokopondo meer. Na de bauxietmijn gepasseerd te zijn rij ik over de rode klei van de in de volksmond Bauxietweg. Nadat ik voor het laatst in Suriname was is deze weg vanaf de mijn tot Brownsberg geheel verhard. De auto begint al aardig te verkleuren als ik aankom bij het meer. Met een korjaal maak ik een tocht richting het oerwoud dat in de jaren 60 onderwater werd gezet. De boomtoppen komen nog steeds boven het wateroppervlak uit. Een apart gezicht.

Indrukwekkend is de stuwdam die gebouwd is om energie op te wekken. Met een omtrekkende beweging rond het meer kom ik aan bij Brownsberg. Langzaam klimmen we richting de top van de berg waar ik een schitterend uitzicht heb over het meer. We laten de auto voor wat het is en we gaan de jungle in. Stijle en soms glibberende paden leiden ons door de jungle met verschillende soorten apen, luiaards en vogels. Ik hoor het geluid van vallend water en opeens sta ik vlak bij de Leo waterval. Een flinke wandeling naar beneden wordt beloond met een frisse duik bij de waterval. Langzaam wordt het weer tijd om verder te trekken en op de terugweg wordt bij Suralco mijn honger gestild met een heerlijke Javaanse maaltijd. ’s Avonds terug in Paramaribo neem ik nog een djogo op het Vat. Ik ga weer het land verder verkennen. De Jodensavanne staat vandaag op het programma. Een van de eerste joodse nederzettingen in de nieuwe wereld Met het pontje naar de overkant en op de savanne zie je nu alleen nog ruïnes van de synagone en begraafplaatsen en een geneeskrachtige bron. Er is zoveel te zien in Suriname dat ik niet eens alles benoemd heb ik dit reisverslag. De palmentuin bijvoorbeeld, blauwgrond met de heerlijke eettentjes, het Clarence Seedorf voetbalstadion, Cola kreek met z’n bruine water en zoveel meer.

Helaas.. Het is weer tijd om op huis aan te gaan, Voordat ik de huurauto inlever laat ik hem met de hand wassen waarbij de ramen met een krant worden gepoetst. Streeploos!!! Dat ga ik thuis ook doen. Op vliegveld Zanderij check ik in. Het vliegtuig buldert over de startbaan en we laten Suriname achter ons. Het laatste land dat ik zie zijn de groene mangrove oerwouden en dan water, water en nog meer water. Na uren vliegen is het eerst land dat ik zie weer die krijtwitte rotsen van Zuid Engeland. Even later staan we weer op Nederlandse bodem. Geen stempel in het paspoort maar wel een 100 % controle van de bagage. Veel later dan verwacht stap ik weer in mijn auto op P3 van Schiphol parking en rij ik naar huis. Ik zal nog vaker naar Suriname gaan. Een heerlijke bestemming. Lekker weer, lekker eten, prachtige natuur en vooral ook een super aardige bevolking.

Wil je ook eens naar Suriname , laat het mij dan weten en ik zal u er graag alles over vertellen en een onvergetelijke reis ernaar toe voor u samen stellen.

Deel dit:

Terug Naar Boven