Mijn reis naar het einde van de wereld.

Jean - Paul Roels on 12 January 2015

Deel dit:

Eind oktober kwam een grote wens van me uit, we waren namelijk met een groep van 11 Travel Counsellors onderweg naar Ushuaia, het meest zuidelijke stadje ter wereld van waaruit we per expeditie schip Via Australis richting Kaap Hoorn voeren… ´het einde van de wereld´!

Met KLM’s langste non-stop vlucht vlogen we eerst naar Buenos Aires alwaar we 1 nacht verbleven. We sliepen in het allernieuwste boetiekhotel namelijk het Hotel Palermo Palo Santo in een hippe wijk. Dit is een zogenaamd groen hotel en dit betekent dat ze er alles aan doen om zo milieuvriendelijk mogelijk te werken, dit zonder in te leveren aan comfort. Toen we gingen lunchen kwamen we er al gelijk achter dat Argentinië echt een vleesetende natie is, in veel restaurants zie je enorme barbecues met veel vlees. Ik voelde me meteen thuis! En dan nog te zwijgen over die heerlijke Argentijnse en Chileense wijntjes. De volgende ochtend vertrokken we voor een 3.5 uur durende vlucht naar Ushuaia. De meest zuidelijke stad ter wereld. Daar aangekomen voelde je de magie, de aankomsthal vol bijzondere passagiers, de een voor een trekking door Patagonië, de andere voor een expeditie naar de Zuidpool. Bij het buitenkomen voelde je de koude sterke wind die hier altijd zit, ondanks dat het hier nu lente was lag er sneeuw en was het amper boven het vriespunt. Een groot verschil met de dik twintig graden in Buenos Aires. Ons hotel lag boven op een berg achter Ushuaia en keek uit op de baai en de stad. Het hotel was zodanig ingericht dat de meeste kamers en ook het restaurant een schitterend uitzicht boden. We hadden het plan om die middag de stad te verkennen maar de sfeer in het hotel was zo heerlijk zen en het uitzicht adembenemend, dat ik besloot om de middag hier te blijven. Het diner in het hotel was wederom een gigantische barbecue met heerlijk mals sappig vlees, ze hadden zelfs bloedworst. Voldaan ging ik slapen en besloot om de gordijnen open te laten want het uitzicht was prachtig. Zo zag ik ’s nachts dat het was gaan sneeuwstormen en ik voelde me echt op het einde van de wereld!

De volgende dag, na het ontbijt stond een trekking op de agenda. Omdat het die nacht flink gesneeuwd had was dit een zeer mooie trektocht. Een lokale gids vertelde super enthousiast over de flora en de fauna, en hierdoor beseften we hoe enorm bijzonder dit gebied is. Die middag zou het gebeuren, we gingen aan boord van het expeditie schip de “Via Australis” Dit cruise schip is speciaal gemaakt voor expedities door de ijsschotsen van o.a. het Beagle-kanaal. Het is van alle gemakken voorzien maar verwacht geen 5 sterren luxe maar gewoon goed en functioneel. Na het inschepen moesten we naar een van de gemeenschappelijke ruimtes voor de kennismaking van de bemanning, geen gewone bemanning maar geologen, biologen en zelfs een sterrenkundige. “We will now get disconnected” zei de kapitein tijdens de introductie. Geen telefoonnetwerk, geen WIFI, geen verbinding… Kan ik dit aan?! We varen weg van Ushuaia, waaien uit op het dek, genieten van het uitzicht met een heerlijke borrel in de gezellige bar.

Als we ´s ochtends wakker worden navigeert het expeditie schip door het Beagle Kanaal. Het anker gaat uit en per zodiacs varen we langs de gletsjer en gaan aan land bij het Garibaldi Fjord, waar we een prachtige maar zware trekking naar een waterval maken. Adembenemend! In de middag zetten we voet aan wal bij de Pia Gletsjer. Minuten lang zitten we in stilte te luisteren naar de krakende gletsjer, waar af en toe een flinke brok van in zee stort.

De volgende dag word ik wakker en sta ik oog in oog met het uiterste zuidelijkste stukje land ter wereld.... Kaap Hoorn! Het einde van de wereld. We zijn er! Het wordt nog spannend of we daadwerkelijk aan land kunnen.. Met windkracht 8 is dat niet zeker. Het nieuws dringt tot me door.. er is omgeroepen dat we aan land mogen.. we haasten ons, gehesen in onze reddingsvesten, naar de zodiacs. Volledig getraind en geïnstrueerd stappen we in deze rubberboten en varen richting Kaap Hoorn. Het zeewater klotst de zodiacs in, ik krijg een volle laag in mijn gezicht maar die grijs op mijn gezicht laat er zich niet af spoelen. Ik geniet! .. Het is een waar avontuur. We meren aan, stappen uit de rubberboten en klimmen langs de steile kliffenkust van Kaap Hoorn de trappen op.. en bedenken ons.. `dit is het einde van de wereld´… een minuscuul stipje op die hele grote wereldbol.. we zijn er! “disconnected” en wel maar super gelukkig!

Bij terugkomst aan boord zijn we allemaal nog onder de indruk, niet enkel van de duizelingwekkende trip in de zodiacs maar vooral het besef dat we op een plek waren waar heel veel geschiedenis over geschreven is en waar zelden mensen voet aan land zetten. Wij waren er!

Na de middag varen we verder naar de historische Wulaia Baai, ooit de plaats met de grootste inheemse Yamana nederzetting van dit gebied. Deze streek is vooral bekend om zijn uitbundige plantengroei. Hier deden we alweer een zeer interessante trekking. Het uitzicht over deze enorme baai was magisch, de stilte oorverdovend. We zaten hier op de grond te genieten van dit overweldigende natuurgebied en besefte toen ook dat dit de laatste stop was vooraleer we weer terug gingen de bewoonde wereld in. Gedurende de afgelopen 3 dagen hadden we op de bemanning en de andere gasten na geen enkel ander mens gezien behalve een echtpaar met een zoontje en een poedel. De vader beheert de vuurtoren op Kaap Hoorn. De moeder geeft de zoon onderwijs. Tussen twee oceanen in bevindt dit Chileense gezin zich in compleet isolement voor de periode van een jaar op een koud en winderig, minuscuul eiland. En dat blijkt een hele eer te zijn en de wachtlijst hiervoor is vol. Toch waren ze wel blij dat wij even langs kwamen.

De volgende dag kwamen we al vroeg aan bij Ushuaia, en ja hoor de eerste sms’jes kwamen al binnen, goed te horen dat het thuisfont mij miste. Ik had gevoelsmatig meer moeite met het reconnecten dan het disconnecten, dit had ik eigenlijk niet verwacht, maar de natuur kan dat doen blijkbaar! Die ochtend hadden we een excursie rondom Ushuaia en leerde we meer over de roerige geschiedenis van deze bijzondere plaats. Zo hoorden we dat het eigenlijk eerst een gevangenis was. Na deze excursie vlogen we weer terug naar het warme Buenos Aires, hier verbleven we nog 2 dagen en hebben deze bijzondere stad ontdekt op de fiets en hebben we een zeer mooie tango show gezien. Ook moest ik nog even het nachtleven in en hier is ook de trend van secret bars. Je loopt ’s avonds bij voorbeeld een bloemenwinkel in en na het geven van een wachtwoord gaat er achterin een speciale deur open richting de kelder alwaar een super hippe bar is met exclusieve cocktails en een trendy publiek. En zo kwam er een einde aan de reis naar een van de meest bijzondere bestemming ter wereld.

Deel dit:

Terug Naar Boven