Chaos in Jakarta

Joeri van der Mast on 12 January 2018

Deel dit:

Wanneer we de luchthaven van Jakarta uitstappen is er geen ontkomen aan. De broeierige hitte die deze metropool met zich meebrengt. Honderden taxi's in alle kleuren en maten. Allemaal doen ze hun best om ons in hun taxi te krijgen. Wanneer je ook maar de indruk geeft dat je ergens heen wil, komen ze als een zwerm hongerige vissen naar je toe. Allemaal met de hoop om een stukje brood op de plank te krijgen. Of eigenlijk moet ik zeggen ‘rijst op de plank te krijgen’. Na deze eerste overweldigende indruk van dit prachtige land begeven we ons midden in de gekte van Jakarta. Overal vliegen de auto’s, brommers, vrachtwagens en bussen ons voorbij. Verkeersregels zijn er niet. Het recht van de sterkste geldt hier. Verbazingwekkend genoeg gaat dit nog vaak goed ook. Ook onze chauffeur laat zich daarom niet onbetuigd in het chaotische verkeer.

Een goed uur later staan we dan toch voor het eerste hostel van deze trip. Hostel Six Degrees, middenin deze immense stad. Met ‘we’ bedoel ik trouwens het reisgezelschap. Bestaande uit een stel goede vrienden. Tim, Koen, Rico, Niels en ikzelf natuurlijk. Gesloopt van de lange vlucht en vooral het weinige slapen begeven we ons naar de kamer welke wij delen met een ander onbekend persoon. Wat zou die van ons denken? Een ding is zeker: Na deze eerste nacht zal dit zeker niet positief zijn. Terwijl iedereen zich opfrist en in het hostel rondkijkt wordt het al langzaam weer avond terwijl het voelt alsof de dag nog moet beginnen. We besluiten de stad te verkennen voor zover dat mogelijk is. Lastig is dat zeker wanneer je bedenkt dat de stad meer inwoners heeft dan half Nederland bij elkaar. Terwijl wij door de stad heen lopen zien we overal om ons heen vreemde gewaarwordingen. Volgepakte brommertjes met hele families, losliggende putdeksels met enorme gaten eronder en dan zijn er nog die intense geuren. Wat het precies is valt lastig te definiëren maar onze neuzen krijgen het zwaar te verduren, dat is zeker. Na een tijdje lopen komen we aan bij het eerste hoogtepunt van deze trip. Een klein pleintje naast de weg met allemaal Street food en locals. Heerlijk, als je het mij vraagt! Ik geef mijn ogen de kost en loop langs de kraampjes. Saté, nasi, wok en nog veel meer. Ik begin met saté maar terwijl ik deze bestel zie ik in mijn rechter ooghoek een klein Indonesisch mannetje die nasi maakt. Snel besluiten wij ook daar iets te bestellen en dat blijkt een schot in de roos. Wat een fantastische Nasi! Veel smaak en lekker pittig. Met recht kan ik zeggen dat dit de lekkerste nasi is, die ik in mijn leven heb gegeten en dat gewoon op straat! Nog even blijven we op deze fijne plek en genieten we van alles dat Jakarta te bieden heeft.

Wanneer de avond is gevallen begeven we ons weer terug naar het hostel om nog even wat te drinken op het mooie dakterras dat een prachtig uitzicht geeft over delen van de stad. Rond een uur of 20.00 besluiten we nog treintickets te kopen voor de volgende dag. De dag was lang en vermoeiend maar morgen willen we met de trein naar Yogyakarta. Een lange trip van zo’n 8 uur.

Waar het in Nederland erg makkelijk is om online treinkaartjes te kopen blijkt dit in Indonesië toch wat lastiger. Er bestaan wel degelijk websites waar ze verkocht worden maar in ons geval werkte dit proces nog niet echt naar behoren. Het wil maar niet en het wil maar niet. Hierop vertelt de receptioniste ons dat er ergens in de straat een kiosk moet zijn waar we deze kunnen kopen. Prima, dan gaan we daarheen. Het wordt steeds later en de kiosk is nergens te bekennen. De Indo’s proberen ons te helpen maar in de meeste gevallen blijkt de taalbarrière toch wel erg groot. Desalniettemin proberen ze het toch. Na een tijd geven we de hoop op en begeven we ons terug naar het hostel waar de dame vraagt of het gelukt is. “Nee” is het antwoord. Ze kijkt ons verbaast aan en zegt dat we ook nog naar het treinstation kunnen. Omdat niemand daar meer zin in heeft doen we steen-papier-schaar en laten we het lot beslissen wie deze 'helse' taak mag uitvoeren. Niels en Tim zijn uiteindelijk genoodzaakt om de tickets te halen.

Een tijdje later komen Tim en Niels dan eindelijk terug. Het is ze toch nog gelukt om treintickets voor de volgende dag te kopen. Of eigenlijk voor over een paar uur. Het is inmiddels laat en de trein vertrekt rond 6 in de morgen. Gesloopt van de jetlag besluiten we nog een biertje op het dakterras te doen en ga ik als eerste richting bed. Mede door deze jetlag kan ik maar moeilijk slapen en dit vergaat de anderen net zo. Toch maar weer aan het bier zo dachten ze. En zo kwam het dat om 5 uur ’s nachts of ’s ochtends, hoe je het ook wil noemen, iedereen nog steeds wakker was en ook onze kamergenoot maar weinig slaap heeft kunnen hebben.

Met nul uren slaap en een fatsoenlijke dosis alcohol in ons bloed begeven wij ons richting het station in Jakarta. Er zijn er meerdere dus ook de taxi’s weten eigenlijk niet waarheen? Meerdere malen vraagt hij mensen langs de weg of zij het weten maar meestal zonder succes. Uiteindelijk weet hij het dan toch te vinden, het duurde veel langer dan gepland maar toch, we zijn er! Tenminste Niels en ik. Waar de rest is weten we nog niet zo goed maar al snel blijkt dat ook hun taxi het allemaal niet zo goed meer weet. Zo’n 15 minuten voor vertrek zijn we er dan toch allemaal. Gesloopt door het weinige slapen, de alcohol, de heerlijke smog lucht van Jakarta en het drukke stadsleven begeven we ons naar de toegangspoortjes. “De tickets hebben we toch nog?” vraagt iemand. Tim en Niels beginnen te zoeken maar na 10 minuten zijn ze nog steeds niet gevonden. Verdwenen? Ja, waarschijnlijk wel Tim. Gelukkig vind Niels nog het bonnetje van de vorige avond en laten de agenten ons na enige twijfel toch door. Rennend gaan we door de poortjes naar de trein, we hebben hem! In de tussentijd krijgt Tim het zelfs nog voor elkaar om het ticket nóg een keer te verliezen maar ook hij red het net. Het ticket bleek in zijn hand te zitten..

Daar zitten we dan. De trein naar Yogjakarta vertrekt dan toch, met ons!

Deel dit:

Terug Naar Boven