Winters avontuur in Lapland

Onderweg naar Schiphol wordt het witter en witter. Daar waar in Heenvliet geen sneeuw te bekennen was, is dat op Schiphol wel anders. Ik ben er gelukkig op gekleed 🤪
De blauwe vogel naar Rovaniemi vertrekt met 40 minuten vertraging en na een voorspoedige vlucht landen we in het donker. De koffer komt snel en de chauffeur van het hotel staat al te wachten. Onderweg wijst hij ons op de eerste tekenen van het Noorderlicht. Het schijnt een goede avond te zijn. En ja hoor, we stappen uit bij het wilderness resort en daar is het! Na de eerste ohhh’s en aaaahh’s gauw inchecken, outfit scoren en naar de iglo om spullen te droppen. We gaan naar buiten in onze gewone kleding (want we willen niks missen) maar komen al gauw tot de conclusie dat we dat de volgende keer anders doen. Het is -24! 🥶 we lopen zo gauw we kunnen richting restaurant voor het diner en dan zo gauw we kunnen terug naar onze iglo. De Aurora app vertelt ons dat zich een uitstekende kans voordoet omstreeks middernacht. We maken het ons gemakkelijk met een kop thee en een boek en wachten tot we ons als Michelinvrouw kunnen inpakken voor de ‘Noorderlichtjacht’. Maar helaas.. geen dansende luchten meer. We taaien dus af met de Aurora melder op luid.

De eerste ochtend gaan we met husky’s sleeën, met Alaska husky’s. Die zien er anders uit dan je gewend bent, maar ze zijn gemaakt om te rennen! Dat doen ze het liefst. Eerst is het tijd voor de veiligheidsinstructies. Je bent als berijder verantwoordelijk voor de slee en de honden. Sturen en remmen is belangrijk, die honden rennen wel. Het is gemakkelijker dan je denkt, voet van de rem en gaan! Meehangen in de bochten en afstand houden van de voorganger. Super tof om te doen, het enige wat je hoort is de slee die door de sneeuw glijd. Een magisch landschap trekt voorbij. Dik besneeuwde bomen en het zonnetje wat schijnt. Het is echt super! In de middag ontmoet ik de lokaal agent. Met Maja en Anastasiia van Safartica loop ik een rondje over het resort en zie ik de verschillende kamertypes van Vaattunki. Daarna is het tijd voor ontspanning in de sauna. Na het diner hijsen we ons weer in de thermo overall en gaan we op pad om te gaan icefloaten. We rijden een eind naar een afgelegen meer. Dit is voor een groot deel bevroren, maar in een wak gaan wij drijven. We krijgen een drijfpak aan waarin we lijken op een kruising tussen een banaan en een minion. Dat gaat ons warm houden. Het in het water stappen is super onwennig, maar met de instructie ontspan, gebruik alleen je armen en draai je hoofd niet moet het lukken. Het is heel relaxed, ook al is het -33 en het water slechts 2 graden boven 0. We hebben een heldere lucht, mooie sterren, maar helaas geen noorderlicht. Bij het uit het water stappen bevriest het pak meteen, heel bizar! En ook het omkleden zorgt ervoor dat je je een ijsklontje voelt. Gelukkig hebben ze in een tipitent een vuurtje opgestookt en krijgen we warm bessensap en koekjes. Desalniettemin blijven we koud tot we terug zijn in het hotel. Gauw onder de wol dus.

De laatste volle dag in Lapland is een drukke. We ontbijten vroeg en gaan om 08:30u op pad. De kerstman verwacht ons namelijk. We gaan op audiëntie, geven een hand, nemen een foto en beloven Sinterklaas de groeten te doen. Het is één groot toeristisch gebeuren, maar hé, we zijn hier nu, dus doen eraan mee 😅 Vervolgens stappen we over de arctic circle, die loopt dwars door Santa Claus Village. Het is de plek die de grens tussen donker en zonlicht markeert. Op 21 juni kan de zon niet verder en op 21 december kan de zon niet lager dan deze lijn. En wordt het hier dus niet donker of niet licht. We schrijven in Santa’s postoffice ook nog een kerstkaart die in december bezorgd gaat worden. Tot zover het kerstgebeuren. Nu gaan we over op het ‘echte werk’. We halen een balaclava en helm op en gaan richting de rivier. Safety first, dus we luisteren aandachtig naar de uitleg en handgebaren en dan gaat de gashendel open. We rijden over de bevroren Ounasjöki rivier. Het ijs is 30cm dik en het is de koudste plek van de stad. -31 graden vandaag en tel daar de rijwind bij op en je kunt raden hoe het voelt 🥶 Het besturen is nog best pittig, het rijdt alles behalve soepel en ontspannen. Wellicht heeft dat wat uurtjes training nodig. Na ongeveer een half uur stoppen we bij een rendierfarm om op te warmen bij een kampvuur en meer te weten te komen over deze dieren. We mogen een kort ritje maken en de jonkies voeren. Dan is het tijd om terug te rijden. De snelheid wordt nog iets opgevoerd (want gewend aan het geweld onder je) en we schuiven met 40 km/u over het ijs. Het is koud! Niet te doen, ondanks de verwarmde handvatten, 3 lagen kleding en overall, dubbele balaclava en hand-/voetwarmers. Gelukkig hebben we bij terugkomst in het hotel de sauna gereserveerd!

Wakker worden in de iglo is zeker geen straf! Het heeft licht gesneeuwd. We pakken de spullen in, gaan voor de laatste keer naar het meer dan complete ontbijt en checken uit. De taxi brengt ons naar Rovaniemi centrum. Dan hebben we nog een paar uur om ons daar te vermaken voor we terug naar huis gaan. We lopen langs de rivier, steken een kaarsje op in de kerk, kopen de laatste souvenirs en drinken nog een kop koffie in het centrum. De taxi naar de luchthaven haalt ons om 14:00u op en dan komt er dus echt een eind aan deze fantastische moeder-dochter-zus trip. Het is onvergetelijk en zo bijzonder om dit met elkaar te mogen en kunnen beleven. Een bucketlist bestemming is afgestreept!