Op visite in Alaska
Tijdens mijn solowereldreis in 2008-2009 ontmoette ik in Australië de piloten Nicholas (Nick) en Owen uit Alaska. Zij volgden in Cairns een vijfdaagse duikcursus, terwijl ik al maanden door Australië reisde. Eén van de mooiste dingen van solo reizen vind ik nog altijd de bijzondere mensen die je onderweg ontmoet. Soms ontstaan er in korte tijd vriendschappen die jarenlang blijven bestaan. Dat gebeurde ook met Nick en Owen. In 2010 kreeg ik de kans om hen op te zoeken in hun thuisstaat: Alaska, een bestemming die al jaren hoog op mijn wensenlijst stond. Hieronder deel ik een aantal fragmenten uit mijn dagboek van deze onvergetelijke reis.
Kajakken tussen gletsjers en wilde dieren
Bij aankomst in Anchorage ontmoette ik Tarryn, de vriendin (en inmiddels vrouw) van Nick. Helaas was dat maar van korte duur, want zij vertrok dezelfde dag weer naar Utqiagvik (het voormalige Barrow), helemaal in het noorden van Alaska, waar ze werkte.
Samen met Nick en Owen reden we via een prachtige route naar het Kenai Peninsula, met als eindbestemming het gezellige kustplaatsje Seward. We sliepen in een eenvoudig hostel, aten verse vis in de haven en bewonderden de boten. Owen droomde er al jaren van om zelf een boot te kopen en beloofde me ooit Alaska vanaf het water te laten zien. Die belofte staat nog steeds!
De volgende ochtend ging de wekker vroeg, want we begonnen aan een tweedaagse kajaktocht door de indrukwekkende Prince William Sound. Nog geen vijf minuten nadat we vertrokken, zwommen de eerste dolfijnen al naast onze kajaks. Later zagen we tientallen zeeotters, die ontspannen op hun rug dreven. Wat zijn dat geweldige dieren.
Na een dag peddelen bereikten we een klein strand waar een eenvoudige public cabin stond. In Alaska vind je op verschillende plekken dit soort hutten waar wandelaars en kajakkers kunnen overnachten. Binnen is alles eenvoudig, maar comfortabel en buiten kun je een kampvuur maken terwijl je uitkijkt over de baai.
Oog in oog met een zwarte beer
De volgende ochtend ontbeten we, zoals iedere dag, met eieren, bacon en koffie op het strand. Terwijl we rustig zaten te eten, hoorden we ineens geritsel uit de struiken naast het houten toilethokje.
Toen we omkeken, stond daar zomaar een zwarte beer.
Hij was volledig op zijn gemak en smulde van de bessen in de struiken, zonder zich iets van ons aan te trekken. Fantastisch om zo'n dier van dichtbij in het wild te zien. We waren eerlijk gezegd ook wel opgelucht toen hij weer verdween. Op dat moment begrepen we meteen waarom er een enorme bel aan het toilethokje hing: om beren af te schrikken voordat je naar binnen ging.
Na nog een middag kajakken en een paar korte wandelingen keerden we terug naar Seward. Daar nam ik afscheid van Owen, die terugvloog naar Juneau. Nick en ik reden terug naar Anchorage voor het volgende avontuur.
Vliegen is hier net zo normaal als fietsen bij ons
Wat Alaska voor mij zo bijzonder maakt, is dat het leven hier totaal anders is dan in Europa.
Jagen is voor veel gezinnen heel normaal om de vriezer voor de winter te vullen. De porties eten zijn gigantisch. En misschien nog wel het meest opvallend: ontzettend veel mensen hebben hun eigen vliegtuig.
Waar wij in Nederland de fiets pakken, stappen veel inwoners van Alaska gewoon in een klein vliegtuig of watervliegtuig. Ook wij bezochten de ouders van Nick... per vliegtuig. Voor hen de normaalste zaak van de wereld, voor mij een ervaring die ik nooit meer vergeet. Zijn ouders woonden prachtig, midden in de natuur. We vierden Nick zijn verjaardag met taart, genoten van een uitgebreid diner en zaten uren gezellig te praten. De volgende ochtend werden we gewekt doordat de honden volledig uit hun dak gingen. Buiten liep een enorme lynx door de tuin. Natuurlijk probeerden we hem nog te volgen, maar hij was al snel verdwenen tussen de bomen.
Na een ontbijt met heerlijke blueberry pancakes liet de vader van Nick mij zijn bijzondere hobby zien: grote radiografisch bestuurbare modelvliegtuigen die hij helemaal zelf bouwde. Daarna vlogen we terug naar Anchorage.
Landen bij een gletsjer
Tegen de schemering maakten we opnieuw een vlucht, dit keer naar een gletsjer net buiten Anchorage.
Voor mij was het de eerste keer dat ik zo'n enorme gletsjer van dichtbij zag. We vlogen er rustig overheen en landden vervolgens op een kale vlakte tussen de rotsen, met uitzicht op het ijs. Het voelde bijna onwerkelijk. Eigenlijk zouden we hier overnachten, maar vanwege de weersvoorspellingen besloten we terug te vliegen. Achteraf misschien jammer, maar veiligheid gaat natuurlijk voor alles.
Talkeetna en Denali National Park
Mijn laatste avontuur in Alaska bracht me naar Talkeetna, een sfeervol dorpje op ongeveer een uur vliegen van Anchorage. Talkeetna is de uitvalsbasis voor Denali National Park en de imposante Denali (voorheen Mount McKinley), met 6.190 meter de hoogste berg van Noord-Amerika.
Ik was net buiten het toeristenseizoen in Alaska. Dat betekende dat veel attracties hun deuren al sloten voor de winter en helaas ook het nationale park grotendeels gesloten was. Dat mocht de pret niet drukken. We wandelden door het dorp, genoten van de prachtige omgeving, bezochten de lokale brouwerij en sloten de avond af in een gezellig barretje. Vraag me niet hoe ik weer terug in mijn bed ben gekomen... Volgens de locals zit de blackout gewoon standaard in het bier verwerkt.
De volgende ochtend maakten we nog een boottocht en trokken we met een ranger de bossen in. Met zijn enorme geweren leek hij zo uit een westernfilm te zijn gestapt. Na afloop lunchten we (met de grootste hamburger die ik ooit had gezien) voordat we terugvlogen naar Anchorage. Een reis die altijd bijzonder blijft.
Deze reis door Alaska behoort zonder twijfel tot de mooiste die ik ooit heb gemaakt. Niet alleen vanwege de indrukwekkende natuur, de gletsjers, beren, lynxen en eindeloze wildernis, maar vooral door de gastvrijheid van Nick en zijn familie.
Mocht je dit ooit lezen (en vertalen), Nick: nogmaals ontzettend bedankt voor alles. Ik weet zeker dat ik ooit nog eens terugkom naar Alaska.
