In 2010 gingen we skiën in La Plagne, met een hele groep vrienden. We hadden een chalet direct aan de piste gehuurd en dat voelde echt als het ultieme wintersportgevoel: ’s ochtends de gordijnen open en meteen de piste en de besneeuwde bergen voor je zien. Geen gedoe met bussen of lange stukken lopen met je skischoenen, gewoon instappen en gaan.

Overdag waren we eigenlijk alleen maar buiten. Veel skiën, af en toe een terrasje in de zon en dat heerlijke gevoel als je boven op de berg staat en alleen maar witte toppen en blauwe lucht om je heen ziet. We hadden het geluk van mooi weer, van die dagen dat je skiet met je jas half open omdat de zon zo lekker warm aanvoelt, ondanks de kou.

Het leven in het chalet was minstens zo gezellig. Overdag sporten, ’s middags moe maar voldaan terugkomen, en dan met z’n allen in de keuken rommelen. De ene avond simpele pasta, de andere avond uitgebreid koken, en natuurlijk af en toe lekker uit eten in het dorp. Kaasfondues, goede wijnen en dat typische Franse bergsfeertje maakten het helemaal af.

’s Avonds veranderde ons chalet in een soort spelletjescafé. Kaarten, dobbelspellen, veel gelach en steeds iets meer drankjes op tafel. En dan, als afsluiter van de avond, nog even lichtbeschonken op een slee de piste af: gierend van het lachen, koude wangen, tranen in je ogen van de lol en de wind.

La Plagne was voor mij precies wat een wintersport met vrienden moet zijn: sportief, speels en heel gezellig. Overdag knallen op de piste, ’s avonds knus in het chalet, en herinneringen die je achteraf nog jaren met elkaar oprakelt.