Deel 1 – Martinique en vertrek

We begonnen deze reis met z’n drieën: mijn twee broertjes en ik.

We vlogen naar Martinique, waar we eerst een paar dagen verbleven in Les Anses-d’Arlet, een klein plaatsje aan de zuidelijke, Caribische kust van het eiland.We sliepen in een kleinschalige B&B waar we iedere ochtend verse kokosnoten uit de tuin kregen. Een heerlijke plek om rustig te landen na de reis. Vanuit daar ontdekten we de eerste dagen het eiland met een huurauto.

Daarna kwamen mijn vader en stiefmoeder vanuit Bonaire naar Martinique en verbleven we een week in een prachtig huis op de heuvels boven Grand Anse d’Arlet. Een sfeervol vissersdorpje met een mooie kerk, waar in het verlengde daarvan een klein ponton vanaf het strand de zee in loopt. Met de Creoolse huisjes, het witte zandstrand en het helderblauwe water voelde het meteen als het Caribisch gebied zoals je het in je dromen voorstelt.

We zagen hoe verse zwaardvis en tonijn werden binnengebracht, snorkelden tussen de schildpadden en lagen een dag heerlijk op het strand te ontspannen met misschien net iets te veel Piña Colada’s.Mijn vader, mijn broertjes en ik hebben ook een middag gedoken, wat echt prachtig is op Martinique. Maar eerlijk gezegd: op sommige plekken is snorkelen bijna net zo bijzonder als duiken. De mooiste snorkelplekken die ik ooit heb gezien, waren toch wel op Martinique. We bezochten de botanische tuin, gingen naar een rumdestilleerderij en genoten vooral enorm van het eten en drinken. Martinique bleek de perfecte plek om onze reis door de Caraïben te beginnen.

Op zaterdag was het dan eindelijk zover: we reden naar de haven van Le Marin om onze zeilboot op te halen. Ons huis voor de komende twee weken. Van jongs af aan gingen we altijd al zeilen op het IJsselmeer als gezin dus mijn vader is de kapitein. Eerst moesten we natuurlijk flink boodschappen inslaan. Genoeg water en eten aan boord om een aantal dagen zelfvoorzienend te kunnen zijn betekent toch al snel een paar volle winkelwagens bij de supermarkt. Daarna gingen alle spullen aan boord en kwam het moment waar we een jaar naar hadden uitgekeken: eindelijk vertrekken.

Onze boot was een Dufour 46 van voet, een prachtige zeilboot waar we de komende twee weken onze thuis van maakten. In de haven kom je altijd weer Nederlanders tegen. Er lag bijvoorbeeld een grote catamaran met twee Nederlanders die zelf de oversteek hadden gemaakt en voorlopig in de Caraïben bleven. Toevallig kende mijn vader één van hen ook nog van vroeger. De wereld blijft klein af en toe ;)

Zeilen door de Caraïben

De eerste bestemming was St. Lucia. Na een mooie zeildag kwamen we aan in Rodney Bay, waar we voor anker gingen. Het was zaterdagavond en dat betekende feest op het strand. Grote geluidsboxen op auto’s, barbecueën en een flinke strijd om wie de hardste muziek had. Niet altijd even mooi voor de oren, maar wel typisch Caribisch 😉Met onze dinghy gingen we naar de kant om even rond te kijken, maar de eerste avond genoten we vooral van het leven aan boord: een wijntje, wat hapjes en het besef dat onze droomreis eindelijk echt begonnen was. Zeilen in de Caraïben is wel even anders dan bijvoorbeeld Griekenland. Je moet rekening houden met bootboys die je aanspreken voor ankerkosten of andere diensten, en dat was in het begin even wennen.

De volgende dag zeilden we door naar Marigot Bay op St. Lucia. Wat een prachtige plek. Bij binnenkomst lijkt het bijna alsof je een filmdecor binnenvaart: helderblauw water, palmbomen en mooie huizen rondom de baai. Niet voor niets schijnt Oprah hier een huis te hebben. Daar ontmoetten we Garfield, een lokale taxichauffeur. Samen met zijn broer liet hij ons die avond een stukje van St. Lucia zien. We aten kip en dronken cocktails in een lokaal wegrestaurant en hoorden de mooiste verhalen over het eiland. Wat een lieve en gastvrije mensen waren het.

Daarna gingen we verder naar St. Vincent, naar Wallilabou Bay, bekend als één van de filmlocaties van Pirates of the Caribbean. Leuk om gezien te hebben, maar de sfeer was niet helemaal ons ding. De opdringerige bootboys zorgden ervoor dat we de volgende dag alweer verder wilden.Het weer was inmiddels wat onstuimiger. We waren in november, aan het einde van het regenseizoen, en dat merkten we. Door de harde wind en regen besloten we eerder voor anker te gaan bij Young Island. We zaten in een restaurant toen we ineens zagen dat onze zeilboot steeds kleiner werd… Ons anker bleek losgeraakt te zijn. Mijn vader en broertje sprongen direct in de dinghy om de boot terug te halen. Een spannend moment, want dit had ook zomaar alweer einde vakantie kunnen zijn... 

Daarna volgde één van onze favoriete plekken: Bequia. Een prachtig eiland met een sfeervolle baai, kleurrijke huizen en een heerlijke relaxte sfeer. We werden wakker met uitzicht op zee, namen een duik vanaf de boot en zagen tijdens het snorkelen meteen schildpadden.We aten verse kreeft op het strand, aten heerlijk bij Cherri’s Rooftop Terrace en maakten kennis met de lokale bevolking. In een kleine bar in het dorp belandden we zelfs aan de rum punch en speelden we backgammon met een lokale apotheker en advocaat. Precies die onverwachte ontmoetingen maakten deze reis zo bijzonder.

Van Bequia naar de mooiste baaien van de Grenadines

Na Bequia gingen we verder richting Mayreau. Volgens velen één van de mooiste eilanden van de Grenadines, en dat bleek helemaal te kloppen. Het is bijzonder hoe je tijdens zo’n reis steeds denkt: dit kan bijna niet mooier worden, en vervolgens vaar je de volgende baai binnen en word je opnieuw verrast.  We gingen voor anker in een prachtige baai met helderblauw water, witte stranden en wuivende palmbomen. Met de dinghy gingen we naar de kant voor een drankje bij een lokale beachbar. Er was geen elektriciteit aan deze kant van het eiland, dus alles draaide op een generator. De barman lag tussendoor heerlijk in zijn hangmat om vervolgens weer een huisgemaakte rumcocktail in te schenken. Af en toe viel de stroom even uit, maar dat hoorde gewoon bij de charme van de plek.

We maakten een wandeling naar het hoogste punt van het eiland en werden beloond met een fantastisch uitzicht over de omliggende eilanden en de Caribische zee.Daarna zeilden we verder naar Tobago Cays: een groep kleine, onbewoonde eilandjes zoals Petit Bateau, Petit Rameau en Baradal. Dit was misschien wel één van de hoogtepunten van de reis. Hier lig je letterlijk tussen de schildpadden voor anker. Overdag snorkelen, zwemmen en genieten van verlaten stranden. Toen we aankwamen, kwam er al snel iemand met de vraag of we zin hadden in verse kreeft die avond. Daar zeg je natuurlijk geen nee tegen. We werden ’s avonds opgehaald met een bootje en naar Alphonso’s Lobster BBQ gebracht. Op het strand, met de barbecue aan en de voeten in het zand, aten we misschien wel de lekkerste kreeft van de hele reis.

Canouan en Mustique

Van Tobago Cays gingen we verder naar Canouan. Een rustiger eiland waar mijn broertje nog een bijzondere vangst deed: een enorme barracuda. Ook maakten we kennis met een lokale verkoper die vanaf zijn boot allerlei souvenirs en T-shirts verkocht. Heerlijk om zo op een eiland rond te lopen waar alles nog zo kleinschalig en persoonlijk voelt. De volgende bestemming was Mustique, het bekende privé-eiland van de rijken der aarde. Het eiland staat bekend om de luxe villa’s en bezoekers zoals Mick Jagger en andere beroemdheden. Wij kwamen vooral voor de beroemde jazzmiddag op zondag. En wat was dat een ervaring. Goede muziek, leuke mensen, dansen, cocktails en uiteindelijk misschien iets te weinig water 😉. We hadden een geweldige middag en avond, maar na een dagje Mustique hadden we het gevoel dat we weer verder wilden.

Het eiland was mooi, maar juist de kleine, lokale plekken hadden ons hart inmiddels veroverd.

Terug naar Martinique

Langzaam begonnen we aan de terugweg richting Martinique. Onderweg bezochten we opnieuw een aantal favoriete plekken, waaronder Bequia en Marigot Bay. Sommige plekken zijn zo mooi dat je er graag nog een keer terugkomt. Na twee weken varen kwam er helaas een einde aan ons avontuur. Wat deze reis zo bijzonder maakte, was niet alleen de schoonheid van de eilanden, maar vooral de vrijheid. Elke dag wakker worden op een andere plek, zwemmen vanaf de boot, nieuwe mensen ontmoeten en ontdekken hoe verschillend ieder eiland weer is. We verzamelden overal onze bijzondere herinneringen: de stempels in de havens, het verschillende papiergeld van ieder land, de gesprekken met locals en de onverwachte avonturen onderweg. De Caraïben zijn natuurlijk bekend om de prachtige stranden, maar juist de bergen, het groen, de vulkanische landschappen en de mensen maakten de reis compleet. Voor mij was dit echt een droomvakantie. Een avontuur dat ik nooit zal vergeten.

Wil je zelf ook een keer zo'n mooie zeiltocht maken?  Neem dan vooral contact met me op. Het lijkt me leuk om je daarbij verder te helpen.