In 2009 kozen wij voor Kreta.

Niet midden in het feestgedruis van Chersonissos, maar net daarbuiten, in een wat gemoedelijker omgeving. Zo hadden we wel de gezelligheid en levendigheid in de buurt, maar konden we ons ook makkelijk terugtrekken in onze eigen, rustige bubbel.

Ons hotel had zo’n fijn zwembad waar je eigenlijk iedere dag wel even móest neerploffen. Handdoek op een ligbed, boek erbij, af en toe een duik om af te koelen, en ondertussen dat warme Griekse zonnetje op je huid. Je kent het wel, dat heerlijke loom-gevoel dat je alleen op vakantie hebt.

Vanaf daar zijn we langs de kustlijn gaan ontdekken. Die afwisseling vond ik zo mooi: stukjes drukte met terrassen en tavernes, dan weer rustigere baaitjes waar je bijna alleen de zee hoorde. Overal dat blauwe water, soms bijna transparant, en altijd wel een plekje om even te stoppen voor een koffie, een ijstje of een bordje verse tzatziki.

Wat Kreta voor mij ook bijzonder maakte, zijn de ruïnes en resten uit de oudheid die bijna zomaar “in het wild” lijken te liggen. Je loopt over een stoffig paadje en ineens sta je bij een oude muur of een stapel verweerde stenen die ooit een huis of tempel zijn geweest. Je voelt gewoon even hoe oud dit eiland eigenlijk is.

En dan, overal waar je kijkt: zwerfkatten. In de steegjes, bij de tavernes, lui in de zon of voorzichtig bedelend om een restje eten. Ze horen er op de een of andere manier echt bij en geven nog meer dat typische Griekenland-gevoel.

Kreta was voor ons een perfecte combinatie van ontdekken en ontspannen: een dagje cultuur en kust, afgewisseld met dagen waarin we bijna niet van het zwembad wegkwamen. Zon, zee, geschiedenis en dat gemoedelijke Griekse leven, allemaal op één eiland.