In september 2011 ging ik met zes van mijn beste vriendinnen een weekje naar het schiereiland Bodrum. Alleen al het idee was heerlijk: een week lang in de zon, met vrouwen die ik al jaren ken, op een plek waar één van hen een eigen huis met zwembad heeft. Het voelde meteen als een cadeautje dat je eigenlijk te weinig aan jezelf geeft.

Vanaf het moment dat we aankwamen, was het tempo anders. Geen haast, geen schema. Koffers in een hoek, bikini aan en eerst met z’n allen rond het zwembad ploffen. De lucht was warm, de zon zacht nazomers en het water precies koel genoeg om verfrissend te zijn. We lagen, zwommen, lachten, haalden herinneringen op, en in no time voelde het alsof de buitenwereld even niet meer bestond.

Toch bleven we niet alleen bij het huis hangen. Met de auto trokken we eropuit om de omgeving te verkennen. We bezochten plaatsjes als Gündogan en Yalikavak, ieder met hun eigen sfeer. In Gündogan hing die ontspannen, dorpse rust, met uitzicht op de baai en bootjes die zacht heen en weer dobberden. In Yalikavak struinden we langs de boulevard, keken naar de jachten in de haven en zochten de leukste terrasjes uit. Overal rook je de zee en vers eten: gegrilde vis, citroen, knoflook, olijfolie.

De marktjes waren ook zo’n hoogtepunt. Kleurrijke kramen vol groenten, fruit, kruiden, doeken en sieraden. Het was zo’n plek waar je rustig een uur kunt rondlopen zonder echt iets nodig te hebben, maar toch met kleine schatten vertrekt: een sjaaltje, armbandjes, misschien wat kruiden om mee naar huis te nemen. Onderhandelden, lachen met de verkopers en dan weer terug de warmte in, met het geroezemoes van de markt nog in je oren.

En het eten… Elke dag verse vis en mezes delen aan een tafel vol schalen. Hummus, auberginegerechten, salade, brood dat nét uit de oven lijkt te komen, alles om er met z’n allen van te proeven. Lange avonden aan zee, waar de lucht langzaam donker wordt en de lichten langs de kust aangaan, wijntje erbij en gesprekken die moeiteloos alle kanten op gaan.

Tussendoor doken we in de heldere, blauwe zee. Dat gevoel wanneer je het warme strand afloopt en het water in stapt: eerst even wennen, en dan wil je er eigenlijk niet meer uit. Het water was zo helder dat je je tenen onder je nog zag, en als je op je rug dreef, zag je alleen maar lucht en zon.

Toch bleef “ons” zwembad ook een geliefde plek. Daar ontstonden de beste gesprekken. Urenlang op ligbedden, soms in de schaduw, soms in de zon, af en toe het water in, weer eruit, handdoek om je heen en dan verder praten. Over werk, relaties, kinderen, dromen, twijfels, alles. Dat soort gesprekken waar je in het dagelijks leven vaak geen tijd of rust voor hebt.

Die week in Bodrum voelde als een warme pauzeknop: vriendschap, zon, zee en stilte op precies de goede momenten. Een perfecte mix van gezellige uitstapjes, heerlijk eten en simpelweg samen zijn aan het zwembad, met het gevoel dat je elkaar na jaren weer net een beetje beter leert kennen.