Hoi'An

Hoi An voelt een beetje alsof iemand de drukte van Azië op pauze heeft gezet. De oude straatjes met hun gele gevels, de kleurrijke lantaarns die ’s avonds gaan branden, de rivier vol lichtjes: alles ademt een ontspannen, bijna sprookjesachtige sfeer. Wat ik hier zo fijn vond:

• De relaxte start. Geen overweldigende miljoenenstad, maar een gezellig stadje waar je op je eigen tempo kunt acclimatiseren.
• De mogelijkheid om gewoon een paar dagen rond te slenteren: langs kleermakers, kleine boetiekjes, café’s en street food.
• De afwisseling: de ene dag verdwalen in de oude stad, de andere dag op de fiets naar het strand of gewoon een boek lezen bij het zwembad.

Hoi An was voor mij het perfecte beginpunt: je landt letterlijk én figuurlijk zacht in Vietnam.

Per scooter langs de kust: vrijheid op twee wielen

Van Hoi An naar Huế besloten we niet de snelste optie te pakken, maar de mooiste: met een gehuurde scooter langs de kust. Pure vrijheid! Wind in je haren, de kustlijn naast je, kleine dorpjes waar je stopt voor een drankje of een simpele lunch, af en toe een uitzichtpunt waar je gewoon even stil wordt.

Met een volle, gehaaste route hadden we waarschijnlijk gekozen voor een binnenlandse vlucht of een rechtstreekse bus. Dan kom je misschien sneller aan, maar je mist die hele laag van onderweg zijn. In onze drie weken was er ruimte voor dit soort keuzes, en dat maakte de reis zoveel rijker.

Huế: geschiedenis, tempels en een tandje lager

In Huế kwam er weer een andere kant van Vietnam naar boven: de geschiedenis, de keizerlijke stad, tempels en rivieren. We zwierven door paleizen en ruïnes, keken naar gedetailleerde versieringen, en lieten het allemaal in ons eigen tempo binnenkomen.

Ninh Bình: karstbergen die uit de rijstvelden groeien

Vanuit centraal Vietnam reisden we verder naar Ninh Binh, vaak ook wel het “Halong Bay op het land” genoemd. En dat is niet overdreven. Het landschap bestaat uit groene rijstvelden waar dramatische rotsformaties ineens omhoogschieten, met daartussen rivieren en kanaaltjes. We maakten een boottocht, heel rustig, met alleen het geluid van de roeispanen in het water, en fietsten langs velden waar buffels tot hun buik in het water stonden.

Hier voelde alles een beetje trager, op de best mogelijke manier.

Bergen, rust en slapen “op zolder” bij lokale gezinnen

In plaats van voor het bekende Sapa te kiezen, gingen we naar een minder bekende plek in de bergen: Bắc Hà. Het was een bewuste keuze: een beetje weg van de massa, dichter bij het dagelijkse leven. 

We maakten een meerdaagse hike en sliepen bij lokale gezinnen, vaak “op zolder” . Geen luxe hotel, maar een eenvoudige ruimte, een matras, dikke dekens en een klamboe. Het eten kwam van het houtvuur in de keuken beneden, en ’s avonds zat iedereen samen rond de tafel. 

Wat me hier vooral raakte:

• De oprechte gastvrijheid: zonder gedeelde taal en toch veel kunnen delen met lach, gebaren en eten.
• Het dagelijks leven van dichtbij zien: kinderen die naar school gaan, dieren op het erf, rijst die wordt gedroogd.
• Het gevoel van verbinding: je bent niet langer alleen toeschouwer, maar te gast in iemands huis.

Mai Châu: zwemmen tussen de rijstvelden

Na de bergen was Mai Châu een heerlijke plek om weer even tot rust te komen. Een groene vallei, rijstvelden, eenvoudige accommodaties en een ontspannen sfeer. Onze dagen bestonden uit:

• Zwemmen met uitzicht op rijstvelden, terwijl de bergen zacht op de achtergrond lagen.
• Fietsen door de vallei, langs houten huizen op palen en slingerende paadjes.
• Gewoon zitten en kijken hoe het leven z’n gang gaat: mensen op de velden, spelende kinderen, de kleur van de velden die per dag verandert.

Hanoi: chaos, charme en afsluiten op een rooftop

We eindigden onze rondreis in Hanoi, en dat was de perfecte afsluiting. Hanoi is druk, chaotisch, levendig, maar ook ongelooflijk sfeervol. Brommers schieten in alle richtingen langs je heen, er hangt altijd wel ergens de geur van street food in de lucht, en op kleine plastic krukjes langs de stoep speelt een groot deel van het dagelijks leven zich af. Dingen die me zijn bijgebleven:

• De trein die vlak langs de huizen rijdt en waar je op de rails kan lopen.
• De lokale koffie: sterk, met gecondenseerde melk, verrassend zoet en verslavend lekker.
• De vriendelijkheid van de mensen: hulpvaardig, nieuwsgierig, altijd een glimlach.

Op onze laatste avond zochten we een rooftop bar  op en keken uit over de lichtjes, het verkeer en de wirwar van straten. Een mooie afsluiter van deze bijzondere rondreis.

Waarom Vietnam zo goed voelt als 3‑wekenreis

Hoewel ik in deze blog vooral mijn route en gevoelens deel, kan ik het niet laten om toch één ding te benoemen:

Vietnam leent zich fantastisch voor een rondreis van ongeveer drie weken.

In die tijd kun je:

• Een mooie mix maken van kust, bergen, rijstvelden en stad.
• Af en toe een dagje niets plannen en gewoon zijn waar je bent.
• Met verschillende vervoersmiddelen reizen: trein, bus, scooter, boot.
• En vooral: genoeg tijd nemen om de warmte en gastvrijheid van de Vietnamezen echt te ervaren en van het lekkere eten te genieten.