Australië 4 – Magie in het hart en cocktails in Perth
In oktober en november 2025 reisde ik voor de 2e keer rond in het prachtige Australië. Lees in mijn vier blogs over mijn avonturen, de plekken die ik bezocht en mijn persoonlijke tips.
Als er één plek is die me altijd blijft roepen, dan is het Uluru. Ik zag Uluru voor het eerst in 2007, toen ik met een kleine camperbus door de outback trok. Toen was ik vooral aan het backpacken en minder bezig met de diepere betekenis van de plek. Nu voelde alles anders. Ik wilde Uluru opnieuw beleven, langzamer, bewuster. Niet alleen als imposante rots in de woestijn, maar als spirituele plek met eeuwenoude verhalen.
Al tijdens de vlucht naar Ayers Rock zag ik het landschap onder me veranderen: van groen en blauw naar rood en oranje. De Australische outback ontvouwde zich als een schilderij, met Uluru en Kata Tjuta in de verte als stille wachters in het landschap.
Samen met een kleine, gezellige groep en een ervaren gids herontdekte ik het hart van Australië. Waar ik in 2007 alles zelf regelden met een camperbusje, was er nu airco in de bus, een comfortabel bed en alle ruimte om echt te kijken en te luisteren.
We maakten een wandeling door Walpa Gorge bij Kata Tjuta, met indrukwekkende rotswanden en uitzichten die je even stil maken. Op het resort volgde ik een didgeridoo-workshop, keek ik natuurfilms en verkende ik de verschillende hotels en uitzichtpunten. Overal waren er lookouts met prachtige vergezichten op Uluru en Kata Tjuta. Zelfs na de zoveelste keer blijft dat silhouet tegen de horizon ontroeren.
The Field of Light: een magische ochtend in de woestijn
De wekker ging om 3 uur ’s nachts, maar het was het zó waard. Nog in het donker kwam ik aan bij The Field of Light, een kunstinstallatie van meer dan 50.000 met zonne-energie verlichte “bloemen”, verspreid over een oppervlakte van ongeveer zeven voetbalvelden. Terwijl je erdoorheen wandelt, veranderen de kleuren langzaam.
In de verte lag Uluru nog in het donker, maar naarmate de lucht lichter werd, doemde de rots langzaam op achter het zee van licht. De stilte, de frisse ochtendlucht, de gloed van de zonsopkomst: het was een van die momenten die je niet snel vergeet.
Uluru is geen plek waar je alleen “even langs rijdt”. Het is een plek waar je de tijd voor moet nemen, waar je je laat meenemen in de verhalen van de Anangu, de traditionele eigenaars, en waar je de overgang van dag naar nacht echt voelt.
Kings Canyon & de Light Towers
Vanuit Ayers Rock reden we verder naar Kings Canyon, een lange rit met tussenstops om de benen te strekken en iets te eten. Ik koos voor een kortere wandeling door de kloof naar de Garden of Eden, langs oprijzende rotswanden, vegetatie en uitzichtpunten.
Bij onze lodge stonden de Light Towers van dezelfde kunstenaar als Field of Light, Bruce Munro. 69 glazen torens van elk twee meter hoog, gevuld met flessen die van kleur veranderen. Met een drankje in de hand de zon zien ondergaan, terwijl de rotsen rood oplichten en de torens langzaam gaan stralen: een perfecte afsluiting van een intense dag.
De rest van de groep maakte de volgende ochtend een pittige wandeling over de rand van Kings Canyon. Ik koos ervoor iets langer te blijven liggen en een rustige wandeling door de natuur rond de lodge te maken, met prachtige uitzichten op de bergketen en de canyon. Daarna stapten we weer in de bus voor de lange rit naar Alice Springs, met onderweg onder andere een stop bij Erldunda Roadhouse, waar nieuwsgierige emoes rondliepen.
Van de outback naar de westkust
Vanuit Alice Springs reisde ik met de Greyhound-bus via onder andere Coober Pedy, het deels ondergrondse mijnstadje, terug naar Adelaide. Vandaar vloog ik naar Perth, aan de westkust, waar ik mezelf trakteerde op een fantastisch hotel. Saved the best for last.
Met een local die ik tijdens de Uluru-tour had ontmoet, ontdekte ik Perth en omgeving. We begonnen in Kings Park, met een schitterend uitzicht op de stad, en reden daarna via de Ocean Highway en de toeristische route richting kustplaatsen als Fremantle, Hillarys en Mindarie. Overal korte stops, verhalen, uitzicht op de oceaan.
Aan het eind van de middag sprong ik in het zwembad van het hotel. Met 34 graden was het heerlijk om in de schaduw te liggen met een boek en af en toe af te koelen in het water.
’s Avonds sloot ik de dag af met een hapje en drankje in de Crystal Club op de 15e verdieping van het hotel. Terwijl de zon onderging, de skyline van Perth langzaam in lichtjes veranderde en ik terugdacht aan alle plekken die ik had gezien, voelde ik hoe bijzonder deze reis was geweest.
Op mijn laatste dag verkende ik Perth te voet en met de Hop On Hop Off-bus. Het is geen enorme stad, maar wel schoon, overzichtelijk en een mooie mix van oud en nieuw. Na een laatste snack en drankje in het hotel werd ik naar het vliegveld gebracht. Via Singapore vloog ik terug naar Nederland.
Ik had zó weinig zin om Australië te verlaten. Voor nu is het “bye bye Australia”, maar diep vanbinnen weet ik: ik kom hier ooit terug.
