Na jaren wachten zat ik ein-de-lijk in het vliegtuig naar Malta, met mijn koffer naast me en een hoofd vol verwachting. Officieel was het een studiereis, maar stiekem voelde het ook een beetje als een cadeautje: dagenlang rondstruinen, proeven, proberen, kijken en vooral voelen hoe het is om écht op Malta en Gozo te zijn.

Malta was liefde op het eerste gezicht. In de Three Cities liep ik door van die heerlijke smalle straatjes waar je eigenlijk automatisch langzamer gaat lopen, gewoon omdat je niets wilt missen. Overal mooie oude gevels, balkonnetjes in de meest vrolijke kleuren, kleine pleintjes waar je je zo op een terrasje ziet zitten. Ik betrapte mezelf erop dat ik om de paar meter dacht: “Oh, hier wil ik nog een foto van. En hier ook. En hier eigenlijk ook…”

Mdina en Rabat gaven me hetzelfde gevoel. Rustige straatjes, stille hoekjes, prachtige kleurrijke deuren (ja, ik ben zo iemand die blij wordt van mooie deuren), en dat alles in een heel ontspannen sfeer. Je voelt dat deze plekken verhalen te vertellen hebben, zelfs als je gewoon met een ijsje in je hand rondloopt.

En dan die kust. Ik stond bij de Dingli Cliffs en bij de Blue Grotto en dacht vooral: “Wauw!” Stoere kliffen, diepblauw water en uitzichtpunten waarbij je automatisch even je mond houdt en alleen maar geniet van het uitzicht.

En ja, ze hebben hier ook ruïnes, waar ik altijd heel erg gelukkig van word. Bij de tempels van Ħaġar Qim en Mnajdra liep ik rond en genoot. Iedereen kent Ħaġar Qim als naam, maar eerlijk: Mnajdra vond ik nog mooier. De ligging, de rust, het uitzicht… ik had er zo een stoeltje neer kunnen zetten om gewoon een uur in stilte te zitten en te kijken. (Heb ik niet gedaan hoor, de planning was strak en we moesten door.)

Valletta heeft mijn hart gestolen op een andere manier. Zodra je de drukke hoofdstraat uit bent, kom je in een doolhof van kleurrijke steegjes en trappen. Ik heb me daar zo vermaakt met gewoon slenteren, naar balkons kijken en bedenken hoe leuk het zou zijn om hier een paar dagen te logeren. Overal kleine winkeltjes, barretjes, restaurantjes, en steeds weer dat gevoel: “Hier wil ik nog even kijken… en daar ook nog… en misschien straks hier eten.” Het is een stad waar je je niet hoeft te vervelen, zelfs niet als je eigenlijk “gewoon even een uurtje gaat kijken”. Spoiler: dat lukt dus niet.

En toen was daar Gozo. Vanaf de ferry voelde het al anders: rustiger, groener, gemoedelijker. In een rode tuk tuk hobbelde ik over het eiland, en ik geloof dat ik de helft van de tijd óf aan het lachen was óf “oh wauw” zei. Prachtige kustlijnen, dorpjes met kerken die net even te groot lijken voor de plek waar ze staan, en overal uitzichtpunten waar je spontaan je telefoon pakt voor een foto… en dan nog eentje… en nog eentje. Na een paar uur wist ik één ding zeker: één dag Gozo is echt te weinig. Dit is zo’n eiland waar je eigenlijk een paar nachten wilt blijven, lekker de tijd wilt nemen, rustig wilt ontbijten, verdwalen in de straatjes en je eigen favoriete hoekjes wilt ontdekken. Ik heb mezelf plechtig beloofd dat ik terugkom en dan op Gozo ga overnachten.

Tussen al dat ontdekken door heb ik natuurlijk ook heerlijk gegeten en geproefd. Een diner in een voormalig bakkerij-gebouw in Sliema, een wijnproeverij in een koele kelder (ja, zelfs als je geen echte wijndrinker bent, ik proef altijd alles), en avonden waarop ik dacht: “Dit moet ik onthouden voor mijn klanten, dit is zo’n typisch leuk adres.”

En ja, de wekker ging op de laatste dag om 3.45 uur, het ontbijt was om 4.00 uur en om 4.30 uur zat ik alweer in de transfer naar het vliegveld. Niet heel glamourous, maar wel effectief: zo had ik bij thuiskomst nog wat aan mijn dag ;-). Met een hoofd vol indrukken, een telefoon vol foto’s en een flinke dosis Malta-&-Gozo-liefde rijker.

Als je nu denkt: “Dat wil ik ook, maar dan zonder de wekker om 3.45 uur”, dan help ik je graag om een versie van Malta en Gozo te plannen die precies bij jou past. Met de leukste plekken, de mooiste hoekjes en natuurlijk mijn persoonlijke tips zodat jij volop kunt genieten van deze schitterende eilanden.