ATHENE

Daar gaat ie weer... het was een vroegertje vanochtend.

Deze keer stap ik samen met Estelle aan boord van Resilient Lady.

"Ben je wakker?" krijg ik op de app. Natuurlijk. Zij heeft laat gewerkt, ik kwam zoals gebruikelijk lastig in slaap. Waarschijnlijk hebben we ongeveer evenveel uren gemaakt.

In het vliegtuig slaapt het wel. Zij in ieder geval. Na een ontbijt met een bubbel in de Business Class Lounge mag dat ook best. Gewoon omdat het kon.

De techniek is gevorderd, want dit begin van een nieuw reisverslag komt letterlijk uit de lucht vallen. Vanuit stoel 2D. Stoel 2F is inmiddels onderweg naar dromenland.

Bij aankomst verloopt alles vlot. Een taxi staat al in de buurt en de veertig minuten naar de stad zijn zo voorbij.

Ons hotel blijkt een bijzonder gebouw. Ooit was dit het hoofdkantoor van de communistische partij. Tegenwoordig is het een hotel met een industriële uitstraling waar ik wel fan van ben.

Nadat we de koffers hebben gestald en iets luchtigers hebben aangetrokken maken we een wandeling door de omgeving.

We zien veel zwervers en drugsgebruikers. Het blijkt alles te maken te hebben met het naastgelegen Omoniaplein. Dat werd opgeknapt, terwijl veel kansarmen zich tegenwoordig in de omliggende straten ophouden.

Opvallend genoeg zit de zaak naast het hotel vol locals.

Verwarring alom.

We pakken een Uber naar het startpunt van de Ride & Bite-tour van Let's Meet in Athens.

Samen met gids Janna en een groep van zes vrienden en collega's uit Den Haag stappen we op de fiets voor een tocht door Psiri, Plaka en Koukaki.

Iedereen kiest voor een gewone fiets. Estelle en ik gaan elektrisch. Athene heeft heuvels. Denk daaraan.

Op sommige stukken vliegen wij de heuvel op, terwijl de rest iets meer tijd nodig heeft.

RIDE & BITE

Zo in het naseizoen is het nog best druk in de stad. Janna vertelt onderweg enthousiast over Griekse en Turkse invloeden, de vele graffiti, politieke betrokkenheid en de herkomst van gerechten.

Ons voorgerecht wordt geserveerd in Taverna Klimataria.

"Die heb ik gezien op TikTok", zegt Estelle direct.

Nou, binnen is het me toch een potje warm, pfff

De gerechten zijn heerlijk en de muziek luid. Een man van tegen de zeventig brengt een lied over een verloren liefde. Volgens Janna biedt hij één keer excuses aan, waarna de schuld toch vooral bij haar blijkt te liggen. Of zoiets.

De taverna zit afgeladen vol en uit de keuken blijven de gerechten komen.

Sinds 1927.

De volgende stop is Koukaki. Ook daar verschijnen diverse borden om te delen. Met een wijntje of een biertje erbij is het erg gezellig en gemoedelijk.

De teller staat inmiddels op één: de vraag of Estelle en ik een setje zijn.

Dat aantal houd ik bij.

Voor het dessert stoppen we bij Fresko Yogurt Bar. Ambachtelijk bereid yoghurtijs met Griekse honing en walnoten.

Heerlijk.

Toen we aan de fietstocht begonnen liet ik vallen dat ik graag naar The Clumsies wilde. Die bar stond op mijn lijstje nadat ik hem had gezien in een aflevering van Gordon, Gino & Fred.

Blijkt dat het team van Let's Meet in Athens daar later ook naartoe gaat.

Het is er druk en gezellig.

En dan gaat het lampje uit.

Met een Uber terug naar het hotel.

De dag zit erop.

AAN BOORD VAN RESILIENT LADY

Twee weken geleden kwam ik thuis. Bij die rederij uit Rotterdam.

Vandaag kom ik opnieuw thuis.

Na de taxirit naar de terminal worden we ontvangen in een gekoelde tent. Het is 1 oktober en 28 graden. Vanwege mijn Hidden Disabilities Keycord mogen we plaatsnemen bij een priority-groep.

Uit de speakers klinkt muziek waar Estelle blij van wordt. De telefoon van degene die de bluetoothverbinding verzorgt loopt af en toe buiten bereik, waardoor de muziek enkele keren hapert. Het mag de pret niet drukken.

Tegen 13.50 uur stappen we aan boord.

De ontvangst is uitbundig. Een liftmedewerker uit Indonesië gooit met een zwier de deuren open. Dek 10 graag. Met een "terima kasih" nemen we afscheid en zoeken onze hut op.

Die ziet er keurig uit.

De veiligheidsinstructie bekijken we op televisie, waarna we ons melden bij ons verzamelpunt voor noodgevallen. Daarna is er nog tijd voor een drankje aan dek en een duik in het zwembad.

Na het omkleden heet de kapitein iedereen welkom en kondigt de sail away aan. Daarbij wordt vermeld dat er een half uur champagne wordt geschonken.

Estelle en ik wagen allebei een dansje.

Bewijsmateriaal bestaat.

Later zoekt Estelle een rustige plek op om nog wat te werken in The Sip Lounge.

Dat is tevens een plek waar ze bubbels schenken.

Dus bestel ik dat.

Zelf loop ik ondertussen langs Future Voyages. Daar kun je alvast een aanbetaling doen voor een toekomstige cruise, zonder direct te bepalen welke.

Zal het verrassen dat er alweer ideeën rondzingen?

Een pushbericht van de app meldt vervolgens dat het tijd is voor het diner.

De eerste avond eten we in Razzle Dazzle.

Het eten is uitstekend, de bediening vrolijk en opvallend attent.

Daarna verplaatsen we naar On The Rocks, waar een zangeres en gitarist zorgen voor een volle bar.

Aansluitend bezoeken we Persephone.

Een show die mij af en toe doet denken aan de extravagante videoclips van Army of Lovers in de jaren negentig.

Estelle blijkt vooral enthousiast zodra Lady Gaga door de zaal klinkt.

Na afloop keren we terug naar On The Rocks.

Daar staan inmiddels drie muzikanten blues en rock-'n-roll te spelen waar je vanzelf vrolijk van wordt.

Waar ik gisteren nog degene was die als eerste richting bed wilde, draait Estelle vanavond als eerste het lampje uit.

Morgen Santorini.

09.45 uur: ouzoproeverij.

Sta ons bij.

SANTORINI

Santorini vandaag.

Voor het eerst in jaren moeten we weer tenderen. Met kleine bootjes van schip naar wal. Hier verzorgen lokale schippers dat vervoer.

Na twintig minuten varen zetten we voet aan wal en worden we welkom geheten door onze gids. Wij mogen haar Mama Joy noemen. Ze straalt precies uit wat haar bijnaam belooft.

Met de bus rijden we via kronkelwegen omhoog naar Pyrgos. Daar horen we dat je vroeger verrassend eenvoudig een huis kon bouwen, zolang er ook maar een kapel verscheen. Inmiddels zijn ze achter die truc.

Mama Joy leidt ons vervolgens langs de nodige souvenirwinkels richting de distilleerderij.

Hier krijgen we een kleine proeverij met onder andere raki, ouzo, een distillaat van vijgcactus en een likeur die mij aan Haagse Hopjes doet denken.

Ik heb overal van genipt, maar hoef geen moeite te doen mezelf ervan te weerhouden iets mee naar huis te nemen.

Na de proeverij worden we afgezet in Fira. Na een lunch met uitzicht op de caldera zoeken we de kabelbaan op.

In de baai liggen vandaag drie schepen. Dat hadden er ook zomaar zes kunnen zijn. In de zomer nog meer. Dan schijnt er in de straatjes nauwelijks door te komen te zijn.

Na drie minuten in een van de Oostenrijkse gondels staan we weer op zeeniveau.

Tijd om terug te keren naar ons thuis ver van huis.

Vanavond eten we in Test Kitchen. De eerste van twee avonden, want ik weet nog van een eerdere reis dat hier twee verschillende menu's worden geserveerd.

Test Kitchen is koken met een twist.

Over de techniek achter de gerechten heb ik geen opleiding genoten.

Hoe je ze opeet gelukkig wel.

Met dank aan de keukenbrigade en aan Ariel en Marilyn uit de Filipijnen.

Na het diner besluit ik de barber op te zoeken. Mijn haar groeit inmiddels voor mijn ogen en oren langs.

Een Indiase barber brengt daar verandering in.

Zoveel nationaliteiten die hier harmonieus samenwerken.

Ik vind het geweldig.

Tijdens mijn knipbeurt kweelt The Diva. Een Drag Queen die zo uit, of in, Make Up Your Mind kan stappen. Qua looks dan, met maat 47 en palen waar je hoogtevrees van krijgt.

Van de zang zeg ik: blijf vooral lipsyncen meid.

En toen was het klaar.

Morgen Rhodos.

RHODOS

Vandaag Rhodos.

We liggen aan de kade, vlak bij de oude stad. Die laten we vandaag voor wat ze is.

Eerder was ik op Rhodos tijdens een hotelvakantie als kind en in 1997 met de Aegean Dolphin van Epirotiki Cruises. In 2001 kwam ik terug met hetzelfde schip, inmiddels omgedoopt tot Aegean I van Golden Sun Cruises.

Waarom ik dat vertel?

In de haven ligt vandaag Crown Iris, vroeger Norwegian Majesty. Ook zo'n schip waar een geschiedenis aan vastzit.

Zandpaden, rotondes. Het lot van een autist. En als je daarnaast ook nog iets met schepen hebt, wordt het al snel ingewikkeld. Maar dat is de mop van de mummie ook.

De zon schijnt, 28 graden. Contact met de verhuurmaatschappij. De auto wordt naar de haven gebracht.

Besteld: een Jeep Renegade of gelijkwaardig.

Klaar staat... een T-Roc.

Die heb ik thuis ook.

Dus even een kleine teleurstelling een plekje geven, maar tegelijk de voorspelbaarheid van de bediening omarmen.

Mijn plan was een rondje eiland. De afstanden blijken alleen wat groter dan gedacht. We besluiten naar de Vlindervallei te rijden.

Een prachtige plek met een verkoelend bladerdak op warme dagen.

Maar geen vlinders.

Vooruit, een enkeling die het seizoen nog heeft overleefd.

Tijd om van chauffeur te wisselen. Ik schroef mijn plaat weer in elkaar en rij richting Lindos aan de oostkant van het eiland.

Na een uur komen we aan.

Estelle heeft op TikTok alweer uitgezocht waar het lekker eten is en dus zakken we af naar St. Paul's Beach. Een fijne plek voor de lunch.

Daarna volgt opnieuw een uur rijden terug naar het schip.

Estelle kiest voor het zwembad.

Ik werk nog even voordat de avond valt.

Voordat Rhodos achter ons verdwijnt wacht eerst nog een bijeenkomst van de Virgin Voyages Sailor Club.

Free booze.

We zijn er gek op.

Vanavond eten we in Extra Virgin. Het eten is uitstekend. De bediening heeft vanavond minder haar dag en maakt meer fouten dan we deze week gewend zijn.

Laten we vooral vasthouden aan het eten.

Doordat het diner wat uitloopt loopt ook onze avondplanning anders dan gedacht.

Uiteindelijk belanden we opnieuw bij onze drie vrienden van de rhythm & blues en rock-'n-roll. Binnen een paar minuten hebben ze de halve zaak weer mee.

Op weg naar de hut klinkt vanuit The Manor herkenbare muziek uit mijn jaren negentig.

Volop genieten.

Morgen Bodrum.

We take it slow

BODRUM & SCARLET NIGHT

Vandaag Bodrum, Turkije.

We zijn het enige schip in de haven en dan maakt zo'n grijze verschijning met rode accenten toch indruk.

We hebben niks gepland dus de tijd aan onszelf.

Ontbijt in The Galley. Fruitje, pannenkoeken, yoghurt. De gebruikelijke gezonde voedingswaar.

En koffie.

Heel belangrijk: koffie.

Na het ontbijt gaan we naar buiten. De opdracht? Een Starbucks-beker voor de huisgenoot van Estelle.

Uiteindelijk vinden we hem bij het filiaal dat het verst weg ligt.

Dan lopen we terug voor een snackje: baklava en künefe. Dat laatste is gegratineerde kaas met een crunchy laagje met daarin suikersiroop.

Terug op het schip zoek ik een fijn ligbed op de zwembadrand uit.

De rest van de dag is heel relaxed.

Vanavond is het Scarlet Night en daar hoort rood bij.

In de spiegel kijkend als ik ga omkleden kan ik zeggen dat het goed gelukt is.

Scarlet Night is een verwijzing naar de kleur van het merk Virgin en de naam van het eerste schip van deze rederij.

Ja, het is 18+.

Ja, iedereen die zichzelf wil zijn vindt hier een plek.

Hier en daar uitgesproken. Hier en daar op het randje. Altijd met respect.

Just Be Nice vat het mooi samen.

De avond begint met Miss Behave. Hilarisch, met meezingen, opdrachten en volop publieksparticipatie.

Na de show gaan we met de artiesten op de foto.

Maffe types, maar alleraardigst.

Aansluitend naar Gunbae, het Korean BBQ restaurant.

Diverse voorafjes, gegrilde groenten en vervolgens inktvis, speklapjes en biefstuk.

Van een toetje komt niets terecht.

De poolparty is namelijk al begonnen.

Dansers op de zwembadrand. Poker Face uit de speakers.

Je kunt raden wie meteen in haar nopjes is.

The Diva zingt een moppie met haar Captain en komt daarna op het dek om op de foto te gaan.

ZEEDAG

Wat doe je op zo'n dag op zee?

Beetje niks, beetje eten, beetje mensen kijken die een tattoo laten zetten, beetje een 90's dance class volgen en daarna met een choreografie een uitvoering geven.

Van het meeste zijn foto's.

Behalve van mensen die vrijwillig pijn lijden - oftewel niet mijn ding - en mijn dansmoves.

Die heb je namelijk al gezien.

's Avonds eten we steak in The Wake. Met uitzicht op The Wake.

Lekker kabbelend.

Werkt heel rustgevend.

Dat is het entertainment van Lola's Library allerminst.

Drie hoofdstukken lang zitten we in The Manor voor een show die zich lastig laat uitleggen. Resilient Lady heeft een fantastische crew dansers aan boord die veel interactie heeft met de gasten.

Je moet erbij zijn om te weten waar het over gaat.

LAATSTE AVOND

Zo rustig als het gisteren was met drie schepen, zo druk is het vandaag met vier.

Naast ons zijn twee kleinere schepen ingeruild voor twee hele grote en een middelmaatje. Omgerekend loopt er nu een veelvoud aan passagiers op het eiland rond. Dan begrijp je direct waarom overtoerisme hier een onderwerp van gesprek is.

Estelle waagt zich nog een keer aan de shuttlebus richting stad.

Ik blijf aan boord.

Autistisch verantwoord in een veilige omgeving.

Daarnaast heb ik een afspraak met een restaurantmanager. Eerder deze week had ik een reactie achtergelaten over een dinerervaring.

De manager neemt de tijd, biedt excuses aan waar nodig en laat vooral zien dat reacties ook daadwerkelijk gelezen worden.

Dat waardeer ik.

Menig bedrijf verzamelt enquêtes voor de statistieken. Hier volgt gewoon een gesprek.

Het pooldek lonkt, dus ik claim alvast twee bedjes.

Wanneer Estelle terugkomt haalt zij in The Galley nog een laatste burger met frietjes.

Zelf wandel ik naar Pizza Place voor een Pretty Fly for a White Pie.

Vers uit de oven blijft toch het lekkerst.

Ik neem me voor nog een ijsje te halen bij Lick Me Till Ice Cream.

Tijdens het schrijven van dit verslag realiseer ik me dat ik dat volledig vergeten ben.

De laatste zonnestralen vallen op ons balkon. Bij het uitvaren staat er meer wind dan eerder deze week en blijkt dat balkon opnieuw een fijne plek.

De zon zakt langzaam richting zee.

Onze laatste avond breekt aan.

Of eigenlijk: onze laatste avond mét een tweede bezoek aan Test Kitchen.

Ik had eerder in de week al geboekt, omdat hier twee verschillende menu's worden geserveerd.

We vragen naar Ariel en Marilyn, onze bediening van eerder deze week.

Ariel werkt vanavond in een andere sectie van het restaurant. Marilyn loopt nog steeds rond in de onze.

Tijdens de avond vertelt ze over haar leven thuis op de Filipijnen en over de dochter die ze maanden achter elkaar moet missen terwijl ze aan boord werkt.

Soms vergeet je bijna dat achter een uniform ook gewoon een moeder schuilgaat.

Bij het zesgangendiner kiezen we een passend wijnarrangement.

Zoals wel vaker blijken sommige wijnen vooral goed te werken naast het gerecht waarvoor ze bedoeld zijn.

Wanneer we opkijken blijken we tot de laatsten in het restaurant te behoren.

En geen pap meer kunnen zeggen.

Dus: bedtijd.

Het is mooi geweest.

TERUG NAAR HUIS

Om vijf uur ben ik wakker.

Estelle ligt nog heerlijk in dromenland.

Geruisloos zijn we inmiddels terug in Piraeus.

Telkens als ik hier ben moet ik denken aan een bedrijfsreis van jaren geleden. Toen lag de haven vol met schepen van Royal Olympic Cruises. Ooit een grote naam in deze regio.

Vandaag liggen we naast Norwegian Jade, MSC Musica, Viking Neptune en Oosterdam.

De koffers hebben we gisteravond al buiten gezet. Die zijn inmiddels onderweg naar de terminal.

De laatste spullen verdwijnen in de rugtas en vervolgens is het tijd voor ontbijt.

Op het pooldek is het rustig.

Heel vaak zie je op de laatste ochtend netten in de zwembaden verschijnen als teken dat het klaar is.

Hier niet.

Wil je nog een laatste baantje trekken, dan kan dat gewoon.

In The Galley is het druk en gemoedelijk tegelijk.

Niemand heeft haast.

Ontschepen kan hier tot 10.30 uur. Bij veel andere rederijen word je aanzienlijk eerder vriendelijk doch dringend richting uitgang begeleid.

Met koffie, yoghurt, pancakes, een croissant en een pain au chocolat komt ook voor ons het moment van vertrek dichterbij.

Ontschepen regel je gewoon via de app.

Geen mensen die in gangen zitten te wachten.

Geen rijen.

Je loopt naar dek 4 en stapt van boord.

Zo simpel kan het zijn.

De wegwee dient zich aan zodra we voor de laatste keer langs de security lopen.

Een bus brengt ons naar de bagageterminal.

De koffers staan opgesteld per deknummer.

Mijn koffer blijkt mij al op te wachten en rolt bijna vanzelf mijn kant op.

Onze taxichauffeur laat via een bericht weten dat hij er alweer is.

Veertig minuten later staan we op de luchthaven van Athene.

Zoals gebruikelijk benut Estelle die tijd om nog even wat slaapuren in te halen.

Ik houd de omgeving ondertussen in de gaten.

Op de luchthaven heerst de bekende georganiseerde ongeorganiseerde chaos.

Niet veel later zitten we in het vliegtuig naar huis.

Een vader-dochterreis komt daarmee ten einde.

En Virgin Voyages?

Voor herhaling vatbaar.

Van Razzle Dazzle tot Gunbae, van Extra Virgin tot Test Kitchen.

Over eten hadden ze hier duidelijk een plan.

Een opmerking wordt opgepakt. Een vraag beantwoord.

Feedback verdwijnt hier blijkbaar niet vanzelf in een spreadsheet.

In september 2024 ontmoeten Resilient Lady en ik elkaar opnieuw.