Mijn meest magische plek in Patagonië
Mijn meest magische plek op aarde? Dat is zonder twijfel de Laguna Torre bij El Chaltén in Patagonië (Zuid-Argentinië). Tijdens mijn rondreis door Patagonië maakte ik een wandeling die voor altijd in mijn geheugen gegrift zal staan. Soms kom je op een plek waar woorden eigenlijk tekortschieten. Dit was er zo één.
Aankomst in het wandelparadijs El Chaltén
Ik reisde per bus van El Calafate naar El Chaltén, hét wandelparadijs van Argentinië. Dit kleine dorp bestaat eigenlijk maar uit één hoofdstraat met eenvoudige accommodaties, gezellige restaurantjes en een paar outdoorwinkels. Alles draait hier om wandelen. De sfeer is ontspannen en vrijwel iedereen loopt in comfortabele wandelkleding en stevige bergschoenen over straat.
Rond het middaguur kwam ik aan en ik wilde meteen op pad. Het weer was prachtig en door omstandigheden had ik een dag minder in El Chaltén dan gepland. Bij de receptie van mijn hotel adviseerden ze me direct de wandeling naar Laguna Torre te maken: ongeveer zes uur heen en terug.
Prima! Ik had eerlijk gezegd geen idee waar ik naartoe ging of wat me te wachten stond. Tegenwoordig zou ik me waarschijnlijk iets beter voorbereiden op zo'n hike, maar destijds besloot ik gewoon te gaan.
Op weg naar Laguna Torre
Snel omkleden, een lunch smeren en op pad. Het fijne aan El Chaltén is dat vrijwel alle wandelroutes direct vanuit het dorp beginnen. Je hoeft dus niet eerst met een bus of taxi naar een startpunt. De route naar Laguna Torre was prachtig en niet bijzonder zwaar. Ik had totaal niet door dat ik langzaam steeds dichter bij de imposante bergtoppen kwam die ik al uren in de verte zag liggen. Onderweg stopte ik regelmatig om foto's te maken en simpelweg van de omgeving te genieten.
Na een tijdje begon ik me af te vragen of dit het eigenlijk wel was. Het landschap bleef vrij vergelijkbaar en ik moest dezelfde weg straks ook weer teruglopen. Was het de moeite waard om nog verder te gaan?
Gelukkig besloot ik door te lopen...
Een uitzicht dat ik nooit meer vergeet!
Niet veel later liep ik om een bocht met grote rotsblokken. En toen... wauw!
Ik heb eigenlijk nog steeds geen woorden voor wat ik daar zag. Aan de voet van de indrukwekkende bergtoppen en, waarvan de toppen nog deels met sneeuw bedekt waren, lag een enorme gletsjer. Het smeltwater stroomde uit in de prachtige Laguna Torre, waarin grote brokken ijs dreven die van de gletsjer waren afgebroken. Daarboven een strakblauwe lucht en volop zon. Het was simpelweg perfect.
Maar misschien nog wel mooier dan het uitzicht zelf was de rust. Er waren maar weinig wandelaars. Iedereen zat verspreid over de rotsen, stil genietend van het uitzicht. Geen luid geklets, nauwelijks telefoons of camera's. Alleen de stilte, het zachte geluid van het water waarin de ijsschotsen langzaam bewogen en af en toe, ergens in de verte, het indrukwekkende gerommel van een lawine.
Meer dan een uur heb ik daar gezeten. In stilte. In het zonnetje. Ik had er met gemak nog uren kunnen blijven. Misschien zelfs wel willen overnachten onder de heldere sterrenhemel.
Uiteindelijk stonden we bijna allemaal tegelijk op voor de terugweg. Er wachtte immers nog ruim drie uur wandelen. Nog snel maakten we foto's van elkaar en daarna begon de afdaling. Met dit uitzicht kan ik mijn hele leven vooruit.
Terug naar El Chaltén
Tijdens de terugweg liep ik een tijd samen op met een jongen uit Spanje. Dat maakte de kilometers net wat makkelijker, want inmiddels begonnen we de wandeling behoorlijk te voelen. Onderweg gaf hij me nog wat tips voor de hike die ik de volgende dag op de planning had staan. Toen hij een pauze nam, liep ik alleen verder richting El Chaltén. Het dorp was inmiddels een stuk levendiger dan eerder die middag. Nog steeds liep vrijwel iedereen in outdoorkleding rond. Sommigen strompelend van vermoeide benen, anderen op slippers of zelfs op sokken. Precies zoals je je een echt wandeldorp voorstelt. En eerlijk? Zo hoort het ook.
